Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 40 (Rāmeṇa Sugrīva-Vibhīṣaṇa-Hanūmad-ādibhya Ābharaṇādi-pradāna-pūrvakaṃ Visarjanam)
रामेण सुग्रीवविभीषणहनूमदादिभ्य आभरणादिप्रदानपूर्वकं विसर्जनम्
VR 7.40.24Baroda CE 7.39.22
श्रुत्वा तु राघवस्यैतदुत्थायोत्थाय वानराः ।
[Baroda CE 7.39.22]śrutvā tu rāghavasyaitadutthāyotthāya vānarāḥ |
प्रणम्य शिरसा पादौ निर्जग्मुस्ते महाबलाः ॥ २४ ॥
praṇamya śirasā pādau nirjagmuste mahābalāḥ || 24 ||
Scholarly Translation
Hearing these words of Rāghava (śrutvā tu rāghavasyaitat), those mighty monkeys rose up one after another (utthāyotthāya), bowed their heads to his feet (praṇamya śirasā pādau), and went forth.
Narrative Context (Verses 24–28): Hearing Rāma’s tender words to Hanūmān, the vānaras bow at his feet and depart, while Sugrīva, Vibhīṣaṇa, and the entire host—closely embraced and blinded by tears—leave Ayodhyā like an embodied soul parting from its body.