Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 40 (Rāmeṇa Sugrīva-Vibhīṣaṇa-Hanūmad-ādibhya Ābharaṇādi-pradāna-pūrvakaṃ Visarjanam)
रामेण सुग्रीवविभीषणहनूमदादिभ्य आभरणादिप्रदानपूर्वकं विसर्जनम्
† VR 7.40.27† Southern Recension only (omitted in Baroda CE)
† कृतप्रसादास्तेनैवं राघवेण महात्मना ।
[Southern Recension only (omitted in Baroda CE)]† kṛtaprasādāstenaivaṃ rāghaveṇa mahātmanā |
† जग्मुः स्वं स्वं गृहं सर्वे देही देहमिव त्यजन् ॥ २७ ॥
† jagmuḥ svaṃ svaṃ gṛhaṃ sarve dehī dehamiva tyajan || 27 ||
Scholarly Translation
Thus graciously honored by that high-souled Rāghava (kṛtaprasādās tenaivaṃ rāghaveṇa mahātmanā), they all departed each to his own abode (jagmuḥ svaṃ svaṃ gṛhaṃ sarve), like an embodied soul abandoning its body (dehī deham iva tyajan).
Narrative Context (Verses 24–28): Hearing Rāma’s tender words to Hanūmān, the vānaras bow at his feet and depart, while Sugrīva, Vibhīṣaṇa, and the entire host—closely embraced and blinded by tears—leave Ayodhyā like an embodied soul parting from its body.