Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 48 (Sītāyāḥ Karuṇo Vilāpaḥ — Lakṣmaṇa-dvārā Rāmāya Dharma-sandeśa-preṣaṇam)
सीतायाः करुणो विलापः — लक्ष्मणद्वारा रामाय धर्मसन्देशप्रेषणम्
VR 7.48.24Baroda CE 7.47.17
दूरस्थं रथमालोक्य लक्ष्मणं च मुहूर्मुहुः ।
[Baroda CE 7.47.17]dūrasthaṃ rathamālokya lakṣmaṇaṃ ca muhūrmuhuḥ |
निरीक्षमाणां तूद्विग्नां सीतां शोकः समाविशत् ॥ २४ ॥
nirīkṣamāṇāṃ tūdvignāṃ sītāṃ śokaḥ samāviśat || 24 ||
Scholarly Translation
Gazing again and again (muhur muhuḥ nirīkṣamāṇām) upon the receding chariot (dūrasthaṃ ratham ālokya) and upon Lakṣmaṇa, grief utterly overwhelmed the distraught Sītā (udvignāṃ sītāṃ śokaḥ samāviśat).
Narrative Context (Verses 22–25): Reaching the northern bank, a grief-stunned Lakṣmaṇa mounts the chariot and drives off looking back repeatedly at Sītā, who watches the receding car until sorrow overwhelms her in the peacock-echoing forest.