Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 65 (Śatrughnasya Vālmīky-āśrame Rātri-vāsaḥ — Vālmīkinā Saudāsa-Kalmāṣapāda-kathā-kathanam)
शत्रुघ्नस्य वाल्मीक्याश्रमे रात्रिवासः — वाल्मीकिना सौदासकल्माषपादकथाकथनम्
VR 7.65.27Baroda CE 7.57.27
ज्ञात्वा तदामिषं विप्रो मानुषं भाजनं गतम् ।
[Baroda CE 7.57.27]jñātvā tadāmiṣaṃ vipro mānuṣaṃ bhājanaṃ gatam |
क्रोधेन महता ऽ ऽविष्टो व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ २७ ॥
krodhena mahatā ' 'viṣṭo vyāhartumupacakrame || 27 ||
Scholarly Translation
Recognizing that flesh placed in the dish to be human (jñātvā tad āmiṣaṃ vipro mānuṣaṃ bhājanaṃ gatam), the brahmin, seized with great wrath (krodhena mahatāviṣṭaḥ), began to utter a curse (vyāhartum upacakrame):
Narrative Context (Verses 25–29): Unwittingly serving the human flesh delivered by the disguised rākṣasa, Mitrasaha and Queen Madayantī provoke Vasiṣṭha’s terrible curse of cannibalism; enraged, the king lifts water to curse back, only to be stayed by his wife.