Book 7 · Uttarakāṇḍa · Sarga 69 (Śatrughna-Lavaṇayor Yuddham — Divya-śareṇa Lavaṇa-vadhaḥ)
शत्रुघ्नलवणयोर्युद्धम् — दिव्यशरेण लवणवधः
VR 7.69.15Baroda CE 7.61.15
नापि शूलं प्रजग्राह तं दृष्ट्वा भुवि पातितम् ।
[Baroda CE 7.61.15]nāpi śūlaṃ prajagrāha taṃ dṛṣṭvā bhuvi pātitam |
ततो हत इति ज्ञात्वा तान्भक्षान्समुदावहत् ॥ १५ ॥
tato hata iti jñātvā tānbhakṣānsamudāvahat || 15 ||
Scholarly Translation
Nor did he take up the trident, beholding him felled upon the earth (nāpi śūlaṃ prajagrāha taṃ dṛṣṭvā bhuvi pātitam); instead, concluding ‘He is dead!’ (tato hata iti jñātvā), he gathered up those carcasses of prey (tān bhakṣān samudāvahat).
Narrative Context (Verses 13–18): As sages and celestials cry out in dismay at Śatrughna’s fall, Lavaṇa scorns him as dead and turns back to his hunted meat instead of fetching his trident; recovering in a moment, Śatrughna rises at the gate and draws the blazing, invincible Vaiṣṇava arrow.